bigla ko lng naisip, sabi nila: happiness is a choice. sabi nga sa office namin "choose to be happy". pero naisip ko din, sa lahat ba ng oras kasali sa option mu na maging masaya? kasama ba sya lagi sa pagpipilian na parang multiple choice question sa exam? kasi if that is so, edi sana lahat ng tao yun ang pinipili? sino ba ang may gustong maging malungkot? ang mangulila? magalit?nwalan ng pag asa?o makaramdam ng kahit ano pa mang negatibo? lagi naman kahit sinong tao siguro ang tanungin, ang isasagot sau ay " i just want to be happy" pero minsan kahit anong gusto naten, kahit anong pilit naten, kahit anong hiling naten wala eh, mailap talga ang happiness. contrary to a popular softdrink ad, mahirap mahanap ang happiness. minsan iisipin naten dapat masaya tayo, kumpleto ang pamilya, may pagkain sa hapag, napapag aral ang mga anak, may matutulugan, may kuryente, pero sapat na ba ang mga bagay na yan para mapasaya ang tao? kahit ang pinakamayayaman aminado na hindi lng puro pera ang usapan pagdating sa happiness. may mga bagay na nakakapagpasaya sa atin na hindi nabibili ng pera. ngunit anu ba ang mga ito? para saken, ang 2 araw na day off ko ay hindi ko ipagbibili, ang kalayaan mangarap,...ng mga magagandang bagay..ng mga what ifs..ang mapanuod ang anak kong payapang natutulog..ang makakita ng rainbow...ng full moon...ng mga ulap..mga ibon at bulaklak. ang mabuhay...ang makaramdam...makapag pasaya ng iba. parang ang simple lang ng mga yan. siguro iniisip mo na ako ay isang taong palaging masaya...katulad ng halos lahat ng kakilala ko at nakakailala sa akin, ang tingin nila sa akin ay isang taong masayahin at palangiti. pero hindi laging ganon. nang mawala ang papa, nalungkot ako, isang anyo ng lungkot na napakalalim, sinaid ata nya lahat ng kaligayahan sa puso ko tpos nagkasunod sunod na prang landslide ang pagdausdos ng buhay ko..pababa..pailalim na parang hindi na ako makakaahon pa. nakakangiti pa ren ako..nakakatawa pero hungkag, payak, at wlang laman. sa bawat pagkakataon, hindi ako pinatatahimik ng kalungkutan at feeling ko lalo syang nadaragdagan. it was a loosing battle. matagal na panahon, it felt like eternity, my world was void of rainbows, of laughter..of sunshine..of birds and flowers. agony became my bestfriend..doubt is my neighbor...loneliness is my companion. maybe i could say, i was severely depressed. lots of nights i will stare at a blade on my wrist and contemplate about ending my life. ill spend hours crying while staring at that shiny metal on my hand until i grow tired and find myself adrift in dreams that i so painfully wish would become my reality. minsan naiisip ko, ndi kaya pwedeng irequest yung eternal sleep? tulog ka lng gnon, while dreaming...being happy in your make believe world where everything is as you want them to be.